„Život čoveka na Balkanu“ je autobiografska knjiga Stanislava Krakova, jednog od najznačajnijih srpskih novinara i književnika međuratnog perioda, u kojoj autor opisuje svoje iskustvo u Balkanskim ratovima i Prvom svetskom ratu. Tokom tih ratova Krakov je bio ranjen ukupno sedamnaest puta i odlikovan devetputa za junačke zasluge, a tu neverovatnu životnu priču ispripovedio je u knjizi koja se često naziva najboljim srpskim ratnim romanom.
Knjiga je autobiografija u kojoj Krakov prati sopstvenu sudbinu od mladog dobrovoljca u Balkanskim ratovima do iskusnog ratnika Solunskog fronta. Ali kako i sam piše, nije to samo njegov lični život — to je uglavnom život miliona ljudi sa jednog istog geografskog područja i iz jedne iste istorijske epohe. Slike Albanskog povlačenja, borbi na Solunskom frontu i povratka oslobodioca ispripovdane su s epskim nabojem i bez patetike.
Jedna od ključnih tema jeste sudbina generacije koja je u ratovima videla i doživela sve krajnosti, od najveće slave do posleratnog razočaranja. Krakov je poznat i kao srpski Hemingvej, novinarska preciznost i direktnost karakterišu mu stil.
Tragičan epilog Krakovljevog života dao je ovoj knjizi još jedan sloj značaja: čovek koji je bio heroj tri rata postao je u Drugom svetskom ratu saradnik Nedićeve vlade, pobegao u emigraciju i umro u Švajcarskoj. Autobiografija je objavljena posthumno, nedovršena, a pripremila ju je njegova ćerka Milica.
