„Zvono“ je pripovetka Simo Matavulj u kojoj se kroz jednostavnu, ali simbolički snažnu priču oslikava život zajednice, odnos pojedinca prema tradiciji i duboko ukorenjena osećanja koja vezuju ljude za mesto i običaje. Kao i u mnogim svojim delima, Matavulj polazi od svakodnevne situacije, ali joj daje šire, gotovo univerzalno značenje. U središtu priče nalazi se motiv zvona – predmeta koji nije samo deo crkve ili sela, već simbol zajedništva, vere i identiteta. Zvono okuplja ljude, označava važne trenutke u životu zajednice i postaje svojevrsna veza između pojedinca i kolektiva. Kroz odnos likova prema tom simbolu, Matavulj prikazuje koliko su tradicija i običaji duboko utkani u svakodnevni život. Likovi su prikazani realistično, sa naglaskom na njihove unutrašnje dileme i odnos prema promenama koje dolaze. U priči se oseća tenzija između starog i novog – između očuvanja nasleđa i neminovnosti promena. Matavulj ne zauzima otvoreno stranu, već kroz narativ omogućava čitaocu da sam sagleda vrednost onoga što se gubi ili menja. Stil je jednostavan, jasan i prožet blagom emocionalnom notom. Autor se oslanja na atmosferu i detalje kako bi izgradio priču koja deluje istovremeno intimno i društveno značajno. Upravo ta sposobnost da u malim stvarima prepozna velike teme čini Matavulja jednim od najvažnijih pripovedača srpskog realizma. „Zvono“ je priča o pripadanju – o onome što nas povezuje sa drugima i sa prošlošću. Kroz simboliku jednog naizgled običnog predmeta, Matavulj govori o identitetu, zajednici i prolaznosti. Simo Matavulj (1852–1908) bio je istaknuti predstavnik srpskog realizma, poznat po pripovetkama koje verno prikazuju život ljudi u primorskim i dalmatinskim krajevima. Njegova dela karakterišu precizno posmatranje, humor i osećaj za društvene promene.