„Gradinar“ je zbirka od osamdeset i pet ljubavnih pesama u prozi Rabindranata Tagorea, objavljena 1913. godine, u kojoj indijski nobelovac slavi lepotu osecanja, culnost prirode i neznost medjuljudskih odnosa. Pesme su pisane u slobodnom proznom obliku, a odisu toplinom i intimnoscu, spajajuci zemaljsko i duhovno u jedinstven poetski dozivljaj koji ne ostavlja ravnodusnim.
Tagore u ovoj zbirci prikazuje ljubav prema zeni, ali i prema prirodi, covecijanstvu i svetu uopste. Pesnik opisuje sve faze ljubavi, od ceznje i radosti do bola i predaje. Metafore uzete iz prirode, cvece, reke, oblaci, jezera i godisnja doba, postaju jezik kojim pesnik opisuje najdublja unutrasnja stanja. Naslov dolazi od uvodne pesme u kojoj sluga moli kraljicu da ga ucini gradinarom njenog cvetnjaka, metafora za predanu ljubav.
Jedna od kljucnih tema jeste jedinstvo ljubavi i prirode, izmedju coveka i kosmosa koji ga okruzuje. Tagore veruje da je ljubav sila koja prozima sve, od najsitnijeg cveta do najsirega neba.
Stil pisanja odlikuje se proznom melodicnoscu, bogatim slikama i muzikalnoscu koja je zadrzala svoju caroliju i u prevodu. Rabindranat Tagore dobio je 1913. godine Nobelovu nagradu za knjizevnost, prvi azijski pisac koji je primio to prestizno priznanje. Gradinar je jedno od najneznijih i najpristupacnijih dela iz njegovog bogatog opusa.
