„Bogomoljac“ je pripovetka Svetolika Rankovića u kojoj pisac kroz lik verskog fanatika koji je sebe u potpunosti predao duhovnom životu istražuje teme slepe vere, socijalne kontrole i psihologije religiozne opsesije u srpskom seoskom okruženju krajem devetnaestog veka, u sredini u kojoj se vera nije dovodila u pitanje.
Ranković je pripovedač koji ne idealizuje ni seosku sredinu ni religioznost, već ih posmatra realistički i analitički, s interesovanjem sociologa i senzibilitetom pisca. Bogomoljac nije prikazan ni kao svetac čijem posvećeništvu treba da se divimo, ni kao jednodimenzionalni negativac. On je složen čovek kojeg je vera odvela na granicu između pobožnosti i fanatizma, između duhovnog traženja i opsesije koja zatvara a ne oslobađa.
Jedna od ključnih tema jeste pitanje gde je granica između istinske vere i fanatizma koji govori jezikom vere, i šta se dešava sa zajednicom u kojoj takav čovek postane autoritet.
Stil pisanja odlikuje se realizmom bez iluzija i psihološkom preciznošću. Svetolik Ranković bio je jedan od prvih srpskih realista i važan hroničar seoskog života. „Bogomoljac“ je vredan prilog srpskoj književnosti koji se bavi temom koja je i danas aktualna.
Pripovetka otvara pitanja koja su i danas aktuelna jer fanatizam govori raznim jezicima, a jedan od najtrajnijih je jezik vere. Ranković to ne kaže eksplicitno, ali to se jasno čita između redova, i to je razlog zašto ovaj tekst nije samo istorijski dokument.
