Jovan Sterija Popović (1806–1856) bio je srpski pisac, dramaturg, satiričar i jedan od najznačajnijih stvaralaca utemeljivačkog perioda moderne srpske književnosti. Rođen u Vršcu, u uglednoj porodici, Sterija je od rane mladosti pokazivao izuzetnu intelektualnu radoznalost. Školovao se u Temišvaru i Pešti, gde se upoznao sa savremenim evropskim književnim tokovima, filozofijom i klasičnom dramaturgijom, što je kasnije ostavilo snažan pečat na njegov rad. Sterija je bio univerzalna ličnost; osim književnošću, bavio se pravom, prosvetom i državnim poslovima. Bio je ključna figura u osnivanju modernog školskog sistema u Srbiji i jedan od osnivača Društva srpske slovesnosti, preteče Srpske akademije nauka i umetnosti. Njegova želja da obrazuje narod i podigne kulturni nivo društva bila je jednaka njegovoj književnoj strasti. U književnosti, Sterija je najpoznatiji kao otac srpske komedije. Njegove komedije „Laža i paralaža“, „Pokondirena tikva“, „Rodoljupci“, kao i istorijske drame, duboko su obeležile srpsku pozorišnu tradiciju. Kroz duhovit, oštar i ponekad grub humor, Sterija je prikazivao mane tadašnjeg društva, licemerje, sujetu, lažni patriotizam, površnost i želju da se po svaku cenu prikazuje lažna veličina. Njegovi likovi, često karikaturalni ali istovremeno prepoznatljivo ljudski, predstavljaju tipove koji su i danas živi u našem mentalitetu, od samozvanih „gospodina“ i umišljene gospode, do rodoljuba na rečima a ne delima. Sterijina satira je imala jasnu nameru: ne da ponizi, već da opomene i popravi. Njegov kritički pogled bio je strogo moralistički, ali u osnovi dobronameran i prosvetiteljski. Iako je u svoje vreme često bio pogrešno shvaćen, pa čak i osporavan, Sterija je ostao veran umetničkom i društvenom idealu, da književnost treba da obrazuje, razotkriva i vodi ka istini. U kasnijim godinama života okrenuo se tajanstvenijim, lirsko-filozofskim temama, ali je do kraja ostao pisac koji je srpskom narodu dao temelj modernog teatra. Jovan Sterija Popović ostaje simbol duha kritike, intelektualne doslednosti i verovanja da se društvo može menjati, ne silom, već razumnim glasom, uz malo humora i mnogo istine.
