Borisav Stanković (1876–1927), poznat kao Bora Stanković, bio je jedan od najznačajnijih srpskih pisaca realizma, a mnogi ga smatraju poslednjim velikim piscem te epohe i prvim autentičnim modernim glasom srpske književnosti. Rođen u Vranju, odrastao je u atmosferi starog patrijarhalnog grada na jugu Srbije, gde su tradicija, običaji, strasti i senke prošlosti imali ogromnu moć nad ljudskim sudbinama. Upravo taj svet, sa njegovim moralnim pravilima, neizgovorenim strahovima, skrivenim željama i teškim sudbinama, postao je središte njegovog književnog univerzuma. Stanković je studirao pravo u Beogradu i radio u državnoj službi, ali je njegova životna snaga bila u pisanju. Njegov stil je duboko emocionalan, mračan, pun psihološke napetosti i unutrašnjih lomova. Za razliku od vedrine i humora koje nalazimo kod Sremca, Bora donosi tešku, tamnu i sudbinsku stranu srpskog juga, svet koji se bori između tradicije i strasti, moralnih obaveza i unutrašnjih želja, prošlosti koja guši i nade koja tinja, ali retko pobedi. Najpoznatija njegova dela su roman „Nečista krv“, pripovetka i drama „Koštana“, kao i zbirke „Stari dani“ i „Božji ljudi“. Njegovi likovi: Sofka, Mitka, Koštana, gazda Marko i mnogi drugi, nose u sebi duboku tragičnost. Sofka iz „Nečiste krvi“ oličava sudar ljubavi i dužnosti, žrtvu patrijarhalnog morala i okrutne realnosti. Koštana simbolizuje žudnju za slobodom, životom, pesmom i bol kada društvo uguši ono što je najčistije i najvatrenije u čoveku. Stankovićev jezik je snažan, poetski, pun dijalekatskih boja i ritma južnosrpskog govora. Njegove rečenice nose težinu neizgovorenog i silinu ljudskog osećanja. Bora piše o ženama i muškarcima zatočenim u društvenim okvirima, o ljubavi koja se rađa i umire u tišini, o sudbinama koje se ne menjaju uprkos želji, već ih samo podnosi srce koje polako puca. Svojim delom, Bora Stanković uneo je u srpsku književnost tamu, strast, unutrašnju dramu i lirsku tugu. On je pisac koji nas podseća da čoveka oblikuju ne samo želje, već i okovi vremena, krvi, običaja i ljubavi koja se često ne sme reći naglas. Njegove priče i danas ostaju žive, jer govore o onome što je večno: o čoveku koji pati, voli i nada se čak i onda kada zna da neće pobediti.
